EVE DÖNÜŞ BÖLÜM 2: PARFÜMCÜ

 "Elektrik prizlerinden geçiriverdim kendimi."

- Kahırlı Merdiven (Adamlar, 2024)





Ilık ama tatsız bir sabaha karşı, tren istasyonu. Yalaz bir delikanlı yokuş aşağı uzun bir yürüyüşün ardından tren istasyonuna varıyor. Rüyası ona iyi davranmamış, o da bi daha uyumamış. Nefesi kesik kesik, nefesini kelimelerine dönüştüremiyor. Ah bi akciğerleri izin verse neler söyleyecek, ama akciğerleri izin vermiyor. Şu hayatta en çok akciğerlerine kızgın. Ağzına bir dal sigara bile almamış, insanın akciğerleri nankör olabilir mi? Doğa bu, oldu mu oluyor. 

Kesik nefesinin izin vermediği her şeyi parmak hareketleriyle elini hafif hafif oynatarak anlatmaya çalışarak yürüyor. Etrafta yeni uyanan kuşların sesleri dışında hiçbir ses duyulmuyor. Yalın ayak gezinen parfümcünün ayak sesleri betona gömülü, parfümcünün ayak sesi yok.

Delikanlı kararlı gözlerini tren raylarına dikmiş. Rüyası ona iyi davranmamıştı ya, o da rüyasına iyi davranmamak istiyor. Rüyaların bizim üzerimizde bu kadar savunmasız bırakıcı bir güce sahip olması onu en az akciğerlerinin nankörlüğü kadar sinirlendiriyor. Gidiyor uzanıyor buz gibi demir rayların üzerine ve kapatıyor gözlerini. Dört vagonlu bir trenin parçalayacağı beyni tekrar rüya göremez ne de olsa. Azdan az, çoktan çok gider diyor. Bu direniş kaçmış uykusunu geri çağırıyor. Kendisiyle gurur duyuyor. Nefesi sakinleşiyor, kavga veren bir insanın kavga esnasındaki soğuk kanlılığı bürüyor vücudunu. Demir raylar yumuşacık bir yatak gibi geliyor ve delikanlı uyuyakalıyor.

Parfümcü çoktan boş bir cam tüp çıkarmış bile. Bu direnişin kokusunu toplamazsa olmaz. 

Delikanlı üç dört saatlik bir uykunun ardından duyduğu bir koşuşturma sesi tarafından uyandırılıyor. Saatini kontrol ediyor, tren çoktan geçmiş olmalıydı. Doğa bu, geçmedi mi geçmiyor. 

Tutulmuş sırtını raylardan zar zor toparlarken gömleğinin bir demir çıkıntısına takılmış ufak bir parçası yırtılıp raylarda kalıyor. Delikanlı raylardan kalkıyor ve yokuş yukarı yürümeye başlıyor. Yalın ayak yürüyen parfümcü raylardaki gömlek parçasına elindeki plastik çubuğu güzelce sürüyor ve çubuğu cam tüpün içine yerleştiriyor. Direnişin bu demirli kokusu bu şekilde ortaya çıkıyor.

Bu kokuyu tanımaya ve takip etmeye başlıyorum, Gandalf'ı dinliyorum. "Şüpheye düştüğünde Meriadoc, burnunun kokusunu takip et."  

Yağmurlu ama tatlı bir akşam. Binlerce kişilik bir kalabalık, bir binadan güler yüzlerle çıkıyorlar. Asık suratlı memurların eve gitmek için acele ettirdiği şen şakrak otuz kişi, binlerce kişi tarafından ayakta alkışlanmamış gibi kan ter içerisinde eşya taşırken ellerinde bu koku var. Yalın ayaklı parfümcü sessizce etrafta dolanıp eşya taşıyan bu kişileri takip ediyor. Elinde aynı cam şişe, sadece dışı biraz tozlanmış. Onu fark etmemem için sessiz adımlarıyla uzaklaşıyor. 

Parfümcüyü takip etmem için gözlerimle onu görmeme, gittiği yolları bilmeme, ayak seslerini duymama ihtiyacım yok, sadece burnumla kokusunu takip ederek ilerliyorum.

Takip edilmek istemeyen parfümcü diğer duyularımla dikkatimi dağıtmak için elinden geleni yapıyor ama burnuma odaklanmayı bırakmıyorum. Gözümle gördüğüm, kulağımla duyduğum, elimle dokunduğum, aklımla düşündüğüm her şey canımı acıtıyor. Yüzleşmekten korktuğum her şeyle yüzleşecek bir trans halinde kokuyu takip ediyorum. Demirin o direnişçi kokusu iliklerime kadar işliyor. Azdan az, çoktan çok gider diyorum. Hiçbir şeycikler olmuyor.

Nefesim kesik kesik, anlatmak istediklerimi kelimelere dökmeme akciğerlerim izin vermiyor. Akciğerlerime nankörce davrandığım için kendime sinirleniyorum. Dişlerim kasılmış, ayaklarım tükenmiş ve kelimelerime gücüm kalmamış halde kokuyu yokuş aşağı takip ediyorum. 

Ilık ama tatsız bir sabaha karşı bir tren istasyonuna ulaşıyorum. Parfümcü bir bankta oturmuş gülümseyerek bana el sallıyor, yanına oturmamı işaret ediyor. Hiçbir şey söylemeden bir süre gözlerimin içine baktıktan sonra bakışlarını ayakkabılarıma çeviriyor. Bir saniye bile geciktirmeden ayakkabılarımı ona veriyorum. Gözyaşları içerisinde bana sarılıyor. Kontrol etmek için ayağa kalktığında ayakkabının beton zeminden çıkardığı ses yalaz delikanlıyı uykusundan uyandırıyor. Parfümcü topuklarını yere vura vura bir tur koştuktan sonra tekrar gözlerime bakıyor ve tozlanmış cam şişeyi bana hediye ediyor. 

Onca zamandır takip ettiğim kokuyu cebime attıktan sonra gözlerime, kulaklarıma, dokunma hissime tekrar başvuruyorum. Ne kadar yorgun, aç ve uykusuz olduğum bilinci bünyeme çok ağır geliyor. Cebimdeki cam şişeyi alıp derin bir nefes çekiyorum. Başlıyorum eve doğru yürümeye.

https://youtu.be/QmOAfzLAH58?si=oQEehSiPppvYqAmQ


12.10.2026, Denizli

A.





Yorumlar

Popüler Yayınlar