EVE DÖNÜŞ BÖLÜM 2: PARFÜMCÜ
"Elektrik prizlerinden geçiriverdim kendimi." - Kahırlı Merdiven (Adamlar, 2024) Ilık ama tatsız bir sabaha karşı, tren istasyonu. Yalaz bir delikanlı yokuş aşağı uzun bir yürüyüşün ardından tren istasyonuna varıyor. Rüyası ona iyi davranmamış, o da bi daha uyumamış. Nefesi kesik kesik, nefesini kelimelerine dönüştüremiyor. Ah bi akciğerleri izin verse neler söyleyecek, ama akciğerleri izin vermiyor. Şu hayatta en çok akciğerlerine kızgın. Ağzına bir dal sigara bile almamış, insanın akciğerleri nankör olabilir mi? Doğa bu, oldu mu oluyor. Kesik nefesinin izin vermediği her şeyi parmak hareketleriyle elini hafif hafif oynatarak anlatmaya çalışarak yürüyor. Etrafta yeni uyanan kuşların sesleri dışında hiçbir ses duyulmuyor. Yalın ayak gezinen parfümcünün ayak sesleri betona gömülü, parfümcünün ayak sesi yok. Delikanlı kararlı gözlerini tren raylarına dikmiş. Rüyası ona iyi davranmamıştı ya, o da rüyasına iyi davranmamak istiyor. Rüyaların bizim üzerimizde bu kadar savunmasız...









